Ronde van Aruba 2010Tweet

Geschreven door: JJ Vroom op Woensdag 02 Juni 2010 10:12, 827 keer bekeken

Net voor ons vertrek naar mijn zwager, schoonzus en kinderen op Aruba, kreeg ik een mailtje van mijn zwager: er was nog plek in een estafette-team om het “rondje Aruba” te lopen (75 km). Of ik zin had. Ik heb mij meteen aangemeld en voor ik goed en wel wist wat er echt aan de hand was, was ik ingeschreven als renner voor de 18e editie. Uiteraard heb ik nog wel wat gelopen op het eiland. Vrijdag aangekomen en zondagochtend vroeg al de eerste 10 km duurloop aan de ruige oostkust gelopen met een groep mensen van het eiland. Temperatuur zo’n 30 graden en bergje op en af. Op dinsdagavond kennismaking met de mede-teamleden tijdens een korte loop bij de hotels aan de vlakke noorwestkant van het eiland. Tenslotte: op donderdag de briefing in de marinierskazerne met uitleg over de route en de regels. De happening wordt georganiseerd door de mariniers, dus wat organisatie betreft zit dat wel snor. Er starten zo’n 40 estafetteteams, 2 sololopers (!), een paar duolopers en een speedmarsteam. Deze laatste groep start om 21.00 uur, vanaf 0.00 uur wordt de rest weggeschoten. Als eerste de sololopers met 3 minuten verschil. Daarna de duolopers (dus elke loper moet 37,5 km lopen) en met tussenposen van 1 minuut de estafetteteams. Ons team start als 26e.

We hebben de beschikking over een pickup van een hotel. Wim rijdt de auto de hele nacht, in de achterbak zijn matrassen en een fatboy gelegd om na het lopen op te kunnen zitten en liggen. Drinken mee, een pan pasta, bananen en veel water.

Om 00.29 uur starten we als 26e. Camille loopt als eerste, maar gaf al aan heel lang niet gelopen te hebben. Hij was dan ook van plan rustig te starten om in ieder geval voor de 2e loop nog wat over te hebben. Al na een paar minuten worden we ingehaald door team 27. In dit damesteam de vriendin van Mario, een van onze lopers. Luid joelend komen ze voorbij. Al snel hebben bijna al de achter ons gestarte teams ons ingehaald. Bij het ‘anker’ is de eerste wisselpost. 500 meter er voor halen we Camille in en rijden als een speer naar het wisselvak. Ik ben loper 2, dus mag nu aan de bak. Uit de auto, vlug plassen, familie toezwaaien en in het wisselvak op de vorige loper wachten. Aantikken en weg voor mijn 8,9 km. Ik heb wind mee en loop zo maar 4min/km. Ik zak terug naar 4:35 en ga dat proberen vol te houden bij 27 C.

Hierboven zie zie je hoe het er overdag uitziet, nu is het pikkedonker met enkel de lichten van de auto achter je. Voorin zit de volgende loper (Jeroen), die het parcours goed kent. Hij verzorgt als 3e loper de 2e loper en geeft indien nodig aanwijzingen. Ik loop prompt van de weg af en Jeroen begint te roepen : ”Rechts! Rechts! Links!” . Als ik het pad weer heb gevonden, heb ik tijd om om mij heen te kijken. Boven me een fantastische sterrenhemel, rechts zie ik de oceaan oplichten en links voor mij de lampen boven in de windmolens die langs de kust zijn gezet.

Het is goed opletten waar je loopt. De bodem is vulkanisch: veel kuilen en stenen, sommige met scherpe randen. Voor mij zie ik ook lampjes van de auto’s die ons gepasseerd zijn. Achter ons enkel onze auto… De achterlichten komen wel steeds dichterbij, ik loop aardig in maar kan het gat niet helemaal dichtlopen. Bij Boca Prins gaat de weg stijl omhoog.

200 Meter voorbij de top moet mijn wisselpunt zijn en neemt Jeroen het over. Ruim voor de helling scheurt Wim mij voorbij en loop ik alleen in het pikkedonker. Gelukkig was ik hier een dag eerder al geweest en wist ik dat er vreemde waterdoorgangen over de weg lagen: een geul dwars over de weg, gevuld met keien. Lekker voor je enkels. Compleet dizzy kom ik boven en zie ik het wisselpunt. Er staan meer auto’s !

Ik tik Jeroen aan die klaar staat en wordt meteen naar de pickup geroepen: Jeroen heeft licht nodig bij al die watergoten. Ik sjok naar de pickup en Camille trekt me er in. Een schreeuw naar Wim en we rijden weer. Ik lig meteen en krijg een deken over. (Op de foto hiernaast het wisselpunt: onze witte pickup is nog net te zien. Buiten beeld kom ik aanlopen). Het stuk dat Jeroen loopt gaat door het nationaal park. Geasfalteerd, maar verschrikkelijk geaccidenteerd. Op, af, op, af, met in totaal 25 van die watergeulen over de weg van een meter breed en allemaal keien. Jeroen haalt nu de een na de ander in, voor Wim een stuk lastiger, zeker als er reusachtige pickups voor je rijden

Ik begin het vreemd genoeg koud te krijgen en ben blij met de dekens. Drinken, eten, aanmoedigen en zorgen dat je bij de hobbels niet uit de laadbak gelanceerd wordt.

Jeroen blijft als een speer gaan en na 9 van de 10 km klimt Mario al uit de auto. “Even rekken”, roept hij en loopt een stukje mee met de auto. Hij springt vervolgens weer in de cabine en doet daar zijn oefeningen.

We rijden Jeroen weer voorbij en zetten Mario af. Camille gaat voorin zitten en ik leg de spullen voor Jeroen klaar: zijn tas, een deken en water. Ik hoor roepen en zie tot mijn verrassing familie langs de kant staan. En dat om 3 uur ’s nachts! Na de wissel klautert Jeroen in de bak en geeft Mario gas.

Mario is onze snelste loper: in deze omstandigheden loopt hij zomaar 43 minuten over de 10 km. We halen weer heel wat mensen in zodat onze positie weer wat genormaliseerd is. Mario loopt door het ruige deel van Ayo naar Boca Cura. Vooral de laatste 5 km is ruig en zwaar. Als Camille zich klaar maakt voor zijn tweede stuk zijn we bijna op de helft en hebben we er zo’n drie uur op zitten. Bij de wissel schuiven we weer door: Camille gaat lopen, ik ga voorin en Jeroen en Mario zitten achterin. Ik zeg Wim voor de tweede keer goeiedag en we volgen Camille in zijn laatste parcours naar Malmok. Je ziet dat hij het halverwege zwaar heeft, maar op het asfalt na de vuurtoren aangekomen zet hij meer vaart. Ook hij haalt mensen in, helaas haalt de vrouwengroep ons wel weer in. Voor de tweede keer gejoel... We hebben de wind schuin voor, Wim rijdt de pickup zo dat de loper zo veel mogelijk uit de wind blijft. Lastig hoor, zo lang geconcentreerd tergend langzaam autorijden! Zo’n kilometer voor het eind zet Camille nog een keer aan en probeert sprintend het wisselvlak te bereiken waar ik al sta te wachten.

Ik loop mijn laatste stuk van Malmok #494 naar het havenkantoor. Allemaal asfalt, het eerste deel door de sjieke hotelarea, het laatste stuk loopt langs het industrieterrein naar de containerhaven. Meteen na het wisselpunt wordt ik door de enorme pickup ingehaald die we al eerder in het nationaal park tegenkwamen. Zal ik mee of pak ik ‘m straks terug? Ik besluit mijn eigen tempo te lopen en houd het op 4:45. Sneller gaat niet. Ik voel de pijn nu al waarmee ik 2,5 uur geleden gestopt ben. De loper blijft zo’n 400 meter voor me, met die grote zwarte auto er achter. In de klep een stel schreeuwende mensen en harde muziek. Ik haal de truck weer in en passeer de loper na eerst nog even vlak achter hem in de slipstream te hebben gelopen. Ook een ander team haal ik in waarna ik het vrouwenteam weer voor me zie. Ik zweet me lek, shirt uit, belt af en ik speer er voorbij, zonder gejoel dit keer. Alles doet pijn, ik haal net mijn wisselpunt op tempo, tik Jeroen aan en ga over mijn nek. Jeroen heeft de lastigste klus vannacht: het zware stuk door het park, maar ook nu naar Parkietenbos: zeker de helft is vals plat. Hij loopt fantastisch en passeert ook nog lopers. We zijn weer helemaal terug! Camille ligt naast me en heeft zijn schoenen al uit. Heerlijk, doe ik ook en steek ze buiten de laadbak. De vogels beginnen te fluiten, ik eet en drink wat en besef dat ik alles uitgelopen heb. Niet supersnel, maar wat geeft dat? Het eerste parcours van 8,9 km in 43 minuten, het tweede van 10 kilometer kostte me 50 minuten. Jeroen komt weer in de bak, Camille gaat naar voren en Mario geeft echt gas. Hij loopt het laatste stuk van Parkietenbos naar de kazerne in Savatena in een moordend tempo. De 10 km loopt hij echt in 43 minuten. Op het kazerneterrein is het de bedoeling dat we het laatste stuk gezamenlijk lopen. Ik had mijn schoenen al weer aan, we springen van de pickup en proberen Mario bij te houden. Mij lukt het niet, dus ik rijd nog een stukje met Wim mee. Ik sprint het laatste stuk wel mee en hand in hand komen we over de finish in een eindtijd van 6:17:41.

Nadat we nog een tijdje gewacht hebben op andere teams konden we ontbijten in de kazernekantine. Heerlijk: koffie, eieren, spek en brood! Uiteindelijk zijn we overall 20e geworden.

---

Bijlagen

Album: Aruba 2010